در سوگ پدری که قربانی بیعدالتی شد،تقدیم مدال نقره رومینا هداوندخانی
10-ژوئن-2025
گروه خبری: زندانیان -
نفس در قفس – سه شنبه ۲۰ خرداد ۱۴۰۴؛ رومینا هداوندخانی، عضو تیم ملی هاکی روی یخ زنان ایران، پس از کسب مدال نقره در رقابتهای آسیایی، تصویری از پدرش، بهرام هداوندخانی را در دستان لرزان خود گرفت و مدال افتخار خود را به او تقدیم کرد؛ پدری که دیگر در کنار او نبود، اما سنگینی نامش هنوز بر شانههای دخترش احساس میشود.
بهرام هداوندخانی در تاریخ ۲۰ فروردین امسال، پس از ۱۷ سال حبس، در حالی که بارها و بارها به امید بخشش و نجات از چوبهی دار به سلول انفرادی برده شده بود، اعدام شد. تمام این سالها، دوستان، خانواده و خیرین بیوقفه تلاش کردند تا با جلب رضایت خانواده مقتول، زندگی دوبارهای به او ببخشند. اما سرانجام، علیرغم تمام امیدهایی که شکل گرفته بود، طناب دار سرنوشتش را رقم زد.
در روایتی تلختر از عدالت، گفته میشود که بهرام مرتکب قتل نشده بود؛ بلکه برادرش، قوقول، مرتکب قتل شده بود. بهرام برای نجات برادر کوچکترش، مسئولیت قتل را بر عهده گرفته بود. قوقول نیز پس از سالها تلاش برای نجات برادرش، سال گذشته خود در یک درگیری جان باخت.
فرزند دیگر بهرام، در نوشتهای دلخراش، پیش از اعدام پدر چنین نوشته بود:
«آرزوی من این است که روزی پدرم را در آغوش بگیرم و سایهاش همیشه بالای سرم باشد.»
اما آن آرزو، همانند بسیاری از آرزوهای فرزندان قربانیان خشونت قضایی، هیچگاه به حقیقت نپیوست.
این روایت نه تنها غمانگیز، بلکه هشداری است به ما، به همه ما، که عدالت در صدور حکم نیست، بلکه در شنیدن حقیقت، در بررسی دقیق، و در احترام به کرامت انسانی تجلی مییابد. زمان آن رسیده است که همراستا با زندانیان سیاسی در کارزار «سه شنبه های نه به اعدام» به آنان پیوسته و برای توقف اعدام ها تلاش کنیم، باشد که چوبه های دار و حکم غیر انسانی و برگشت ناپذیر اعدام برای همیشه از این وطن برچیده شود.
؟