قطع تماس تلفنی ۹ زندانی زن سیاسی در اوین؛ تشدید محرومیت‌ها از ملاقات و ارتباط با خانواده
نفس در قفس، یکشنبه ۱۲ مهر ۱۴۰۵؛ هم‌زمان با ادامه محدودیت‌ها علیه زندانیان زن در زندان اوین، تماس تلفنی ۹ زندانی سیاسی محبوس در بند زنان این زندان از روز شنبه ۱۱ مهرماه قطع شده و کارت‌های تلفن آنان بدون اعلام دلیل مشخصی غیرفعال شده است.
به گزارش «نفس در قفس»، ارگان خبری لیگ حقوق بشر زندانیان ایران، این محرومیت در شرایطی اعمال شده است که محدودیت‌های ملاقات زندانیان زن با خانواده‌هایشان نیز طی هفته‌های اخیر ادامه داشته و شماری از آنان برای هفته‌ها از حق ملاقات محروم بوده‌اند.
زندانیانی که تماس تلفنی آنان قطع شده است، عبارت‌اند از: تارا داودی، کیمیا داودی، غزل مرزبان، گلرخ ایرایی، مینو روزه‌دار، نسیم غلامی سیمیاری، سکینه پروانه، فاطمه پناه‌رضایی و بیتا علی‌همتی. بر اساس اطلاعات منتشرشده، این محرومیت قرار است به مدت یک ماه ادامه داشته باشد.
یک منبع مطلع درباره نحوه اعمال این محدودیت‌ها گفته است که غیرفعال‌کردن کارت‌های تلفن این زندانیان در ادامه محرومیت‌های ملاقات صورت گرفته است. به گفته این منبع، محدودیت‌های ملاقات از پنجم مهرماه آغاز شده، اما تاکنون به‌صورت رسمی به زندانیان ابلاغ نشده و تنها از طریق یک یادداشت دست‌نویس به وکیل بند اطلاع داده شده است.
در هفته‌های گذشته، دست‌کم ۲۳ زن زندانی در بند زنان اوین با محرومیت‌های چند هفته‌ای از ملاقات با خانواده‌های خود مواجه شده‌اند. این محدودیت‌ها پس از اعتراض زندانیان به وضعیت بند، نحوه رفتار مأموران، کاهش مدت ملاقات‌ها، نصب دوربین در سرویس‌های بهداشتی و ورود نیروهای حفاظت به داخل بند اعمال شده است.
بر اساس گزارش‌های منتشرشده، گلرخ ایرایی و سکینه پروانه هر یک به مدت ۹ هفته، غزل مرزبان هفت هفته و نسیم غلامی سیمیاری شش هفته از ملاقات با خانواده محروم بوده‌اند. همچنین تارا داودی، کیمیا داودی، فاطمه پناه‌رضایی و بیتا علی‌همتی نیز به مدت سه هفته امکان ملاقات با نزدیکان خود را نداشته‌اند.
گزارش‌های رسیده از بند زنان زندان اوین حاکی از تشدید فضای امنیتی و افزایش محدودیت‌های ارتباطی و انضباطی علیه شماری از زندانیان است. قطع تماس‌های تلفنی در کنار تداوم محرومیت از ملاقات، عملاً امکان ارتباط این زندانیان با خانواده‌هایشان را بیش از پیش محدود کرده است.
محروم‌کردن زندانیان از تماس تلفنی و ملاقات، به‌ویژه در شرایطی که این محدودیت‌ها بدون اعلام رسمی دلایل و طی تشریفات روشن اعمال می‌شوند، نگرانی‌ها درباره وضعیت حقوق زندانیان و افزایش فشارهای تنبیهی بر آنان را تشدید می‌کند. حق ارتباط با خانواده از جمله حقوق اساسی زندانیان است و محدودکردن آن نباید به ابزاری برای تنبیه زندانیان در واکنش به اعتراض‌های آنان نسبت به شرایط نگهداری و رفتار مسئولان زندان تبدیل شود.
دیدگاهتان را بنویسید