نفس در قفس، شنبه ۶ اردیبهشت ۱۴۰۴؛ فروردینماه ۱۴۰۴ در حالی سپری شد که شیب صعودی و نگرانکنندهی صدور و اجرای احکام اعدام در ایران، آن هم در ایام ماه رمضان که به طور سنتی و فرهنگی زمان تخفیف مجازاتها و رعایت بیشتر حرمت انسانی محسوب میشود، شدت بیسابقهای گرفت. جمهوری اسلامی نه تنها از توقف یا کاهش این مجازاتهای غیرانسانی خودداری کرد، بلکه در تمامی عرصهها به روند فزاینده سرکوب، نقض سیستماتیک حقوق بشر و برخوردهای خشن با شهروندان ادامه داد.
در این ماه، نهادهای امنیتی و قضایی با تداوم سیاستهای سختگیرانه، به صدور احکام سنگین علیه فعالان مدنی، سیاسی، هنرمندان، زندانیان عقیدتی، و اقلیتهای مذهبی و قومی پرداختند. افزایش بازداشتهای خودسرانه، اجرای احکام اعدام، صدور احکام شلاق، اخراج کارگران معترض، گسترش سرکوب آزادیهای بیان و تجمع، و تشدید فشارهای معیشتی بر اقشار مختلف جامعه، جلوههای بارز نقض حقوق بشر در این دوره بودند.
گزارش پیش رو، که توسط مرکز آمار لیگ حقوق بشر زندانیان ایران تهیه شده، به ثبت و تحلیل مهمترین مصادیق نقض حقوق بشر در فروردینماه ۱۴۰۴ میپردازد؛ با هدف مستندسازی تخلفات گسترده، جلب توجه افکار عمومی داخلی و بینالمللی و حمایت از قربانیان این روند ناعادلانه.
خلاصه موارد نقض حقوق بشر در فروردین ۱۴۰۴:
احکام اعدام و اجرای آنها:
- اجرای حکم اعدام دستکم ۸۳ زندانی در زندانهای مختلف کشور.
- صدور حکم اعدام برای ۴ زندانی و تأیید حکم اعدام برای ۵ زندانی دیگر.
بازداشت و احکام قضایی:
- بازداشت دستکم ۸۲ شهروند به دلایل سیاسی، عقیدتی و اجتماعی.
- صدور حکم شلاق برای ۹ متهم.
- صدور احکام حبس و جزای نقدی برای ۳۲ متهم مجموعاً به ۴۹ سال و ۵ ماه حبس و ۸۲۰ میلیون تومان جریمه نقدی.
- بازداشت دستکم ۴ زندانی سیاسی برای اجرای حکم حبس.
وضعیت کارگران:
- فوت ۳۰ کارگر و مصدومیت دستکم ۴۴ نفر بر اثر حوادث ناشی از کار.
- اخراج دستکم ۱۱۰ کارگر از واحدهای تولیدی و خدماتی.
اعتراضات و جنبشهای مدنی:
- برگزاری بیش از ۳۵۰ حرکت اعتراضی توسط اقشار مختلف مردم، از جمله معلمان، کارگران، بازنشستگان و خانوادههای زندانیان سیاسی.
- تداوم اعتصاب غذای زندانیان سیاسی تحت عنوان «سهشنبههای نه به اعدام» که در ۶۴مین هفته خود به ۴۰ زندان در سراسر کشور گسترش یافته است.
- ادامه تجمعات اعتراضی خانوادههای زندانیان سیاسی علیه صدور و اجرای احکام اعدام.
- استمرار اعتراضات بازنشستگان در واکنش به وضعیت نامناسب معیشتی و بیپاسخ ماندن مطالبات آنها.
