نفس در قفس سه شنبه ۱۴ بهمن ۱۴۰۴؛ در ادامه موج بازداشتها در پی اعتراضات سراسری دی ماه ۱۴۰۴، دستکم ۲۵ نفر از اعضای کادر درمان، شامل پزشکان و پرستاران، در شهرهای مختلف کشور بازداشت شده اند.
به گزارش «نفس در قفس»، ارگان خبری لیگ حقوق بشر زندانیان ایران، و به نقل از روزنامه شرق، این افراد به دلیل مشارکت مستقیم یا حمایت مدنی و صنفی از اعتراضات اخیر، و یا در ارتباط با ارائه خدمات درمانی به مجروحان این اعتراضات، بازداشت شدهاند.
بر اساس اطلاعات دریافتی، تاکنون دو نفر از بازداشتشدگان با تودیع قرار وثیقه بهطور موقت آزاد شدهاند و سایر افراد همچنان در بازداشت بهسر میبرند. درباره وضعیت حقوقی، محل نگهداری، مرجع بازداشتکننده و اتهامات انتسابی به اغلب این افراد، تاکنون اطلاع رسانی رسمی و شفافی از سوی مقامات قضایی یا امنیتی صورت نگرفته است.
اسامی پزشکان و پرستاران بازداشتشده به تفکیک شهر ها:
اصفهان:
حسین ضرابیان
گرگان:
فرهاد نادعلی
قزوین:
پریسا پرکار
تهران:
علیرضا گلچینی، مسعود عبادیفرد، امیر خسروانی، امیر پورصالح، فاطمه افشاری، گلنار نراقی، علیرضا رضایی
آبدانان:
معین مرادیان، اصغر شاکری، غزل امیدی
رشت:
سبحان اسماعیلدوست
لار:
موهبت غفوری
شیراز:
فریبا حسینی
اردبیل:
آمنه سیلمانی، محمدعلی جعفریزارع
سیرجان:
صابر دهقان
تبریز:
شمسی عباسعلیزاده
دهلران:
احمد زینی، حسین کرمی، حسین کریمی، احسان احمدی، احمد خسروی
بر اساس این گزارش، دکتر علیرضا گلچینی و دکتر فرهاد نادعلی در روزهای ۱۱ و ۱۲ بهمنماه ۱۴۰۴ با قرار وثیقه و بهصورت موقت از بازداشت آزاد شدهاند. با این حال، وضعیت سایر بازداشتشدگان همچنان نامشخص است و خانوادههای آنان از دسترسی موثر به وکیل و اطلاعات پرونده محروماند.
بازداشت پزشکان و پرستاران در ارتباط با اعتراضات مدنی یا به دلیل ارائه خدمات درمانی به مجروحان، مغایر با اصول بنیادین حقوق بشر و تعهدات بین المللی ایران از جمله میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی است. کادر درمان به عنوان ارائه دهندگان خدمات حیاتی عمومی، از حمایت های ویژه شغلی، صنفی و حرفه ای برخوردارند و تعقیب، بازداشت یا تهدید آنان به سبب ایفای وظایف حرفهای یا ابراز عقیده، میتواند مصداق نقض حق آزادی بیان، حق فعالیت صنفی، حق امنیت شغلی و نقض اصل منع مجازات به سبب انجام وظیفه انسانی تلقی شود.
برخوردهای امنیتی با فعالان حوزه سلامت نهتنها نقض آشکار اصول حرفهای و انسانی پزشکی است، بلکه با ایجاد فضای ارعاب و ناامنی، به طور مستقیم تداوم ارائه خدمات پزشکی و درمانی را با مخاطره مواجه کرده و سلامت و جان مجروحان و آسیبدیدگان را در معرض تهدید جدی قرار میدهد.
