قزلحصار؛ نگرانی از انتقال اجباری بیش از ۲۰۰ زندانی محکوم به اعدام و زمینه‌سازی برای ازسرگیری اعدام‌ها
نفس در قفس، دوشنبه ۲۷ مهر ۱۴۰۵؛ مسئولان قضایی و سازمان زندان‌ها با طرح انتقال بیش از ۲۰۰ زندانی محکوم به اعدام در پرونده‌های مواد مخدر از زندان قزلحصار به زندان‌های شهرستان‌ها، نگرانی‌ها درباره احتمال ازسرگیری اجرای احکام اعدام را افزایش داده‌اند.
به گزارش «نفس در قفس»، ارگان خبری لیگ حقوق بشر زندانیان ایران، روز یکشنبه ۲۶ مهرماه، شماری از مسئولان قضایی و سازمان زندان‌ها به واحد ۲ زندان قزلحصار رفتند و از زندانیان خواستند برای انتقال به زندان محل اقامت خود درخواست کتبی ارائه کنند. صبح روز بعد نیز مسئولان اعلام کردند که انتقال زندانیان دارای احکام قطعی و قابل اجرای اعدام در دستور کار قرار دارد و این جابه‌جایی‌ها اجباری خواهد بود.
به گفته یک منبع مطلع، بر اساس دستور دریافتی، نام زندانیان اهل شهرستان‌ها که حکم اعدامشان قطعی شده، برای انتقال مشخص شده است. به گفته این منبع، زندانیان به این تصمیم اعتراض کرده‌اند، زیرا نگران‌اند انتقال به زندان‌های شهرستان‌ها، با محدودیت‌های بیشتر و کاهش دسترسی به تلفن و رسانه‌ها، امکان اطلاع‌رسانی و سازمان‌دهی اعتراضات را از آنان بگیرد.
این منبع همچنین نگرانی زندانیان را از فراهم‌شدن زمینه اجرای احکام اعدام در زندان‌های دیگر مطرح کرد. با این حال، تاکنون سند رسمی درباره هدف نهایی این انتقال‌ها منتشر نشده و مشخص نیست درخواست‌های کتبی زندانیان چگونه بررسی خواهد شد یا انتقال‌ها تا چه اندازه بر اساس رضایت آزادانه آنان صورت می‌گیرد.
این تصمیم در شرایطی مطرح شده است که اعتراضات جمعی زندانیان واحد ۲ قزلحصار طی یک سال گذشته دست‌کم به‌طور موقت مانع اجرای احکام اعدام در پرونده‌های مواد مخدر شده است. مهرماه ۱۴۰۴، بیش از ۱۵۰۰ زندانی محکوم به اعدام در این واحد، در اعتراض به اجرای احکام دست به اعتصاب غذای شش‌روزه زدند و شماری از آنان لب‌های خود را دوختند. هم‌زمان، خانواده‌های زندانیان مقابل مجلس شورای اسلامی تجمع کردند.
بار دیگر، در ۲۲ تیرماه ۱۴۰۵، پس از انتقال شش زندانی به سلول‌های انفرادی در آستانه اجرای حکم اعدام، زندانیان واحد ۲ اعتصاب غذای ۱۷روزه‌ای را آغاز کردند. انتشار ویدئوهایی از داخل زندان و بازتاب گسترده اعتراضات، به توقف اجرای احکام اعدام در پرونده‌های مرتبط با مواد مخدر انجامید.
حدود دو هفته پس از این اعتصاب نیز طرح پراکنده‌کردن زندانیان سالن چهار به بهانه تعمیرات مطرح شد؛ اقدامی که زندانیان آن را تلاشی برای تضعیف اتحاد و جلوگیری از تکرار اعتراضات جمعی ارزیابی کردند.
اکنون نیز نگرانی اصلی زندانیان و خانواده‌های آنان این است که پراکنده‌سازی محکومان، ضمن محدودکردن امکان اطلاع‌رسانی و مقاومت جمعی، شرایط را برای اجرای دوباره احکام اعدام فراهم کند.
دیدگاهتان را بنویسید