در بخشی از این بیانیه آمده است: «فیزیکدان ایرانی و زندانی سیاسی و عقیدتی، امید کوکبی، روز ۲۲ ماه آپریل در یک عمل جراحی کلیه راستش را از دست داد. او به دنبال پنج سال رسیدگی نشدن به وضعیت سلامتش در زندان، دچار سرطان پیشرفته کلیه شد. کوکبی به مراقبتهای ویژه بعد از عمل و درمان سرطان نیاز دارد و در صورت برگردانده شدنش به زندان، خطر مرگ جانش را تهدید میکند.»
کوکبی که هر سال دو بار در زمان تعطیلات دانشگاهی برای دیدار با خانواده خود به شهر گنبد کاووس ایران سفر میکرد، در آخرین سفر، هنگام خروج از کشور در فرودگاه امام خمینی بازداشت شد و ۳۶ روز در انفرادی بود.
اتهام کوکبی نخست «اجتماع و تبانی به قصد بر هم زدن امنیت ملی» اعلام شد و سپس «جاسوسی» هم به آن اضافه شد، اما در نهایت با تبرئه شدن از این اتهامها، او را به ارتباط با دولت آمریکا متهم کردند.
سال گذشته، ۱۸ برنده جایزه نوبل فیزیک به رهبر ایران نامه نوشتند و خواهان آزادی امید کوکبی شدند. مادر او هم در نامهای به علی خامنهای، رهبر جمهوری اسلامی، خواهان آزادی فرزندش شده است، اما دستگاه قضایی جمهوری اسلامی تا بهحال نگاه مثبتی به این درخواستها نداشته است.
در آخرین این واکنشها غلامحسین محسنیاژهای، سخنگوی قوه قضاییه، در پاسخ به انتظارها برای آزاد شدن امید کوکبی به دلیل بیماری گفت که زندانیان هم مانند افراد بیرون زندان مریض میشوند.
